Ik dacht even dat mijn werk cultureel erfgoed zou worden. 😉
De afgelopen jaren kreeg ik regelmatig te horen: "Jos, zeg maar dag tegen kenniswerk en uurtje-factuurtje. Wat ga jij straks doen?"
Goede vraag. Inmiddels zijn we een paar jaar verder.
Drie maanden geleden schoof ik aan bij een complexe digitale transformatie. Gezond bedrijf, slimme mensen, architecten, programmeurs en projectleiders. En werkelijk iedereen gebruikte AI.
Ik doe zelf vrolijk mee. Ik bouwde eigen software om met AI documentatie, architecturen, besluiten en risicoanalyses sneller te doorgronden. Uiteraard met toestemming van de klant en wanneer de informatie veilig verwerkt kan worden.
Waar ik vroeger dagen in dossiers zat, heb ik nu soms binnen uren een aardig beeld.
Fantastisch toch! En eerlijk gezegd was dat papierwerk toch al niet het leukste deel. Geef mij maar de gesprekken en de rondjes langs de velden.
Tja, en toen…
Ondanks al die AI en uitstekende analyses zag ik eigenlijk dezelfde patronen als tien jaar geleden. Onduidelijk eigenaarschap. Afhankelijkheden. Beheerskramp als het spannend wordt.
Mensen worden met AI sneller en beter in analyseren. Maar een organisatie wordt daar niet automatisch beter van in samenwerken.
Sterker nog, ik zag iets nieuws ontstaan....is ook een term voor.
Strategisch zwabberen. 😄
We kunnen tegenwoordig nóg sneller van links naar rechts. En weer terug!
Een salvo aan e-mails. Nieuwe analyses, risico's, scenario's en alternatieve architecturen. Allemaal goed onderbouwd, prachtig verwoord en vaak ook nog verstandig.
Iedereen had vanuit zijn eigen perspectief een beetje gelijk. En AI heeft altijd nog wel een nóg beter idee.
Voor je het weet zit een programma vooral nieuwe inzichten te beoordelen. Terwijl er ook nog gewoon software geïmplementeerd moet worden.
Wat ik opnieuw ontdekte, is hoe belangrijk het menselijke werk blijft.
Een tijdje meelopen. Luisteren. Aanvoelen waar de echte spanning zit. Onderscheid maken tussen problemen die aandacht verdienen en onrust die vooral afleidt.
En soms juist even nÃét opnieuw analyseren, maar rust brengen, mensen vertrouwen geven en samen koers houden.
O ja, en dat uurtje-factuurtje?
Daar zit ook een mooie paradox.
De tijd die ik dankzij AI win met mijn eigen analyses, raak ik vervolgens weer kwijt aan het beoordelen van alle AI-gegenereerde adviezen die mijn kant op komen.
Jantje heeft een analyse. Pietje ziet een risico. Mariska heeft een alternatief scenario. En allemaal hebben ze ergens een punt.
Vroeger kreeg je misschien één keer per maand een kritische mail met een nieuw inzicht. Zo'n echt eurekamoment. Tegenwoordig soms één per dag, inclusief vijf pagina's prachtig uitgewerkt advies.
Het werkt een beetje zoals in de CC van een e-mail staan. Je hebt er niet om gevraagd, maar nu je het eenmaal hebt ontvangen, kun je het moeilijk negeren.
Voor je het weet ben je druk met iets waar je gisteren nog helemaal geen vraag over had.
AI maakt het steeds makkelijker om een overtuigend advies te produceren. Maar niet om te bepalen of het ook een goed advies is.
En zo ben ik soms toch weer evenveel tijd kwijt. Iedereen produceert sneller. Ook werk voor elkaar!
Misschien moet iemand daarom af en toe gewoon zeggen:
"Mooi allemaal. Maar wat gaan we maandag doen?"
Mijn werk hoeft voorlopig dus nog niet naar het museum. Gelukkig maar.
Zit je zelf midden in zo'n transformatie? Ik schuif graag een paar weken aan om samen te kijken wat er speelt en weer richting en beweging te brengen.
#AI #DigitaleTransformatie #Leiderschap #Strategie